Het enige positieve aan dit hele verhaal, leek de bijkomstigheid dat ik, dankzij de stevige dosis Prednison, binnen afzienbare tijd weer over mijn reuk- en smaakvermogen zou beschikken. Want dat is, tot nu toe, iedere keer het geval geweest na het starten met Prednison, zélfs in lagere doseringen. En dus was ik stiekem ook wel blij toen de huisarts mij dat vorige week voorschreef: 30 mgr, gedurende 7 dagen!

“Bingo,” dacht ik,” dat houdt in dat ik, met een beetje geluk morgen al, na maanden van afwezigheid, weer kan proeven en ruiken.” Ieder nadeel heeft zijn voordeel en nog in de spreekkamer, rekende ik me al reuk.

Inmiddels ben ik 4 dagen verder, is de dosis opgehoogd en doet mijn neus nog steeds niks….

Mijn kamergenote, Annie, “mag alleen maar rozen”, zo heeft zij mij duidelijk gemaakt. Voor alle andere bloemen is zij allergisch. Daarvan wordt zij benauwd en dat moeten we nou net niet hebben. Dat brengt mij wel in een lastige positie want stel, stél nou dat ik bloemen krijg van mijn bezoek, en het zijn géén rozen, wat dan? Annie er uit of ík er uit?

Ik ben gek op alle bloemen, op één soort na. Maar ik kan toch moeilijk tegen mijn bezoekers zeggen dat ze alleen rózen mee mogen brengen? Mijn bezoek de bloemen weer mee terug naar huis te laten nemen, zou jammer zijn en staat ook nog eens onsympathiek. Alleen voor chrysanten maak ik graag een uitzondering en doe ik graag een keer onsympathiek.

“Nou, als ik dan toch niks kan en ‘s nachts niet slapen kan omdat de Prednison mij door mijn bed doet stuiteren, dan heb ik gelukkig nog 10 seizoenen Grey’s Anatomy in het vooruitzicht. Daar heb ik nu mooi alle tijd voor,” dacht ik, toen ik gisteren opgenomen werd. Mijn ziekenhuisserie vanuit mijn ziekenhuisbed. Van de nood een deugd maken noemen ze dat, toch?

Groot, heel erg groot, was mijn teleurstelling, toen vannacht om 3 uur bleek dat, uitgerekend nú, juist vandáág, vannácht, Ziggo gestopt is met het uitzenden van Grey’s Anatomy en álle seizoenen verwijderd heeft!

Da’s best “erg”. Op dit moment, op dit punt in mijn leven.

Wat rest is de nood, de deugd is in rook op gegaan, vervlogen met de Ventolin. De Ventolin waar je overigens niet mínder hard van gaat stuiteren. Tsjongejonge, ’t gaat tegen de 110 aan!

Geen Bailey, Yang, Izzy, Alex, George, McDreamy, McSteamy, little Grey en Mer meer.

Niks ziekenhuisserie. Alleen maar ziekenhuis. En longartsen. En ben ik figurant of speel ik de hoofd- of een bijrol? Veel tekst heb ik in ieder geval niet en het is, hoe dan ook, al helemaal geen glansrol die ik in deze soap vervul.

Mijn plasslang is niet wat het woord doet vermoeden maar is een 10 meter lang verlengsnoer voor mijn zuurstof-uit-de muur zodat ik ermee naar het toilet kan, en ik, zonder in grotere ademnood te komen, zeer zuurstofrijkelijk, kan plassen én douchen.

Het is zuurstof, slapen, zitten, Ziggo en zappen. Het allitereert als zon, zee en zuipen, maar het ligt net een beetje anders. De mini-bar is nog leeg.

Nog geen 2 weken geleden was ik voor ’n controle op de poli bij de longarts, was er niets aan de hand en werd ik goed gekeurd voor een jaar. Het bleek een soort garantie tot de hoek te zijn, okay, mét 10 meter verlenging: “pure pech!” volgens mijn longarts.

Hoewel ik al 2 dagen stevig aan de Prednison en de Amoxicilline zit en ik me helemaal suf puf, verkeer ik nog steeds flink in ademnood, dúsdanig in nood dat ik vanmorgen, via de huisartsenpost, op de afdeling spoedeisende hulp van het Elkerliek Ziekenhuis beland ben. Het is een soort déjà vu. In januari 2016 was ik hier ook. Dezelfde kamer op de SEH, dezelfde rituelen, toeters, slangen en bellen.

Het enige verschil met destijds is dat ik nu wel al m’n koffertje had mee gebracht. Ik zag de bui al hangen, maar ja die was dan ook moeilijk te missen: de hoestbuien regen zich al reutelend en piepend aaneen.

In 4 uur tijd heb ik alle protocollen die op mij van toepassing waren, doorlopen: zuurstof, infuus, astrup, veel en vaak vernevelen, bloedprikken, weer ’n astrup, méér zuurstof, meer bloedprikken, een hartfilmpje, X-thorax en wel ja, tóe maar, nóg een astrup. Dat worden weer mooie paarse polsen de komende weken.

Na afloop van deze welkomstrituelen is er een 2-persoonskamer voor me geboekt, 600 meter van huis. Aanvankelijk voor een long-weekend om even op adem te komen. Eigen badkamer op de gang, maar geen balkon en geen zeezicht, helemaal geen zicht eerlijk gezegd en dat terwijl ik toch goed aanvullend verzekerd ben.

All-inclusive, dát dan weer wel: zuurstof, antibiotica, puffers. Ik ga viral, vol Prednison en vol pension. O ja, én mini-bar! Dus ach, zo uitzichtloos wordt het misschien ook weer niet!