Hoewel ik al 2 dagen stevig aan de Prednison en de Amoxicilline zit en ik me helemaal suf puf, verkeer ik nog steeds flink in ademnood, dúsdanig in nood dat ik vanmorgen, via de huisartsenpost, op de afdeling spoedeisende hulp van het Elkerliek Ziekenhuis beland ben. Het is een soort déjà vu. In januari 2016 was ik hier ook. Dezelfde kamer op de SEH, dezelfde rituelen, toeters, slangen en bellen.
Het enige verschil met destijds is dat ik nu wel al m’n koffertje had mee gebracht. Ik zag de bui al hangen, maar ja die was dan ook moeilijk te missen: de hoestbuien regen zich al reutelend en piepend aaneen.
In 4 uur tijd heb ik alle protocollen die op mij van toepassing waren, doorlopen: zuurstof, infuus, astrup, veel en vaak vernevelen, bloedprikken, weer ’n astrup, méér zuurstof, meer bloedprikken, een hartfilmpje, X-thorax en wel ja, tóe maar, nóg een astrup. Dat worden weer mooie paarse polsen de komende weken.
Na afloop van deze welkomstrituelen is er een 2-persoonskamer voor me geboekt, 600 meter van huis. Aanvankelijk voor een long-weekend om even op adem te komen. Eigen badkamer op de gang, maar geen balkon en geen zeezicht, helemaal geen zicht eerlijk gezegd en dat terwijl ik toch goed aanvullend verzekerd ben.
All-inclusive, dát dan weer wel: zuurstof, antibiotica, puffers. Ik ga viral, vol Prednison en vol pension. O ja, én mini-bar! Dus ach, zo uitzichtloos wordt het misschien ook weer niet!
ZIENDEROGEN 