“Nou, als ik dan toch niks kan en ‘s nachts niet slapen kan omdat de Prednison mij door mijn bed doet stuiteren, dan heb ik gelukkig nog 10 seizoenen Grey’s Anatomy in het vooruitzicht. Daar heb ik nu mooi alle tijd voor,” dacht ik, toen ik gisteren opgenomen werd. Mijn ziekenhuisserie vanuit mijn ziekenhuisbed. Van de nood een deugd maken noemen ze dat, toch?
Groot, heel erg groot, was mijn teleurstelling, toen vannacht om 3 uur bleek dat, uitgerekend nú, juist vandáág, vannácht, Ziggo gestopt is met het uitzenden van Grey’s Anatomy en álle seizoenen verwijderd heeft!
Da’s best “erg”. Op dit moment, op dit punt in mijn leven.
Wat rest is de nood, de deugd is in rook op gegaan, vervlogen met de Ventolin. De Ventolin waar je overigens niet mínder hard van gaat stuiteren. Tsjongejonge, ’t gaat tegen de 110 aan!
Geen Bailey, Yang, Izzy, Alex, George, McDreamy, McSteamy, little Grey en Mer meer.
Niks ziekenhuisserie. Alleen maar ziekenhuis. En longartsen. En ben ik figurant of speel ik de hoofd- of een bijrol? Veel tekst heb ik in ieder geval niet en het is, hoe dan ook, al helemaal geen glansrol die ik in deze soap vervul.
ZIENDEROGEN 