Ik had me Jos’ thuiskomst -na zijn fietstocht van 2 maanden en ruim 3900 kilometer, 2 dagen reizen met 9 treinen en 8 x overstappen, eindelijk veilig thuis- natuurlijk heel anders voorgesteld. En ander híj wel!
Dit had een vrolijk en feestelijk moment moeten worden maar daar had het, afgelopen vrijdag, weinig van weg. Het was vooral lúcht weg. Natuurlijk was ik erg blij, maar helaas was ik even ziek als blij…
Het werd een gedenkwaardig, vreemd en onwerkelijk weerzien. Jos kwam thuis om middernacht thuis, mooi op tijd om mij de dag erop naar het ziekenhuis te brengen.
Zodoende zijn we nog steeds niet bijgepraat. Vanzelfsprekend heeft Jos wel al veel verteld en heb ik zijn verhalen ademloos aangehoord, maar ik heb mijn verhalen nog niet kunnen doen omdat ik kortweg geen puf heb om te praten. Ik hoop dat we straks met míjn thuiskomst ook de zíjne kunnen vieren. Groots!
Maar goed, Godzijdank wás Jos thuis, wat een timing! God’s luchtwegen zijn ondoorgrondelijk!
Een andere domper op de feestvreugde was de finale van de Nederlandse dames. Of nee, natuurlijk niet de finale op zich, maar het feit dat we hem niet gezellig samen konden kijken zoals we dat, normaal gesproken, gedaan zouden hebben. Jos zat thuis en ik keek hier, in het kader van de emancipatie, met het bord op schoot. Gewoon omdat het kan. of, níet anders kon.
Ik heb helaas niet de longen uit mijn lijf kunnen schreeuwen. Dat zat er even niet in. Maar ik zat wel degelijk klaar met mijn vuvuzela!
ZIENDEROGEN 