Buiten bedrijf

Natuurlijk weet ik wel dat ze het niet vervelend, laat staan veroordelend bedoelde, zij níet, mijn lieve collega, die belangstellend naar me informeerde nadat haar ter ore was gekomen dat ik niet -nog niet- naar de poli durfde te komen en om die reden thuis werkte.

Er waren ongetwijfeld collega’s, of anderen, die niet naar me informeerden maar het wél zo bedoelden. Althans, dat vrees en vermoed ik. En dus schoot ik meteen in de verdediging, zoals ik dat de laatste tijd steeds vaker deed als ik het gevoel kreeg me te moeten verantwoorden voor het feit dat ik niet naar mijn werk “durfde”.

Was ik half maart door de bedrijfsarts naar huis gestuurd en mocht ik onder geen voorwaarde het pand nog betreden, nu achtte zij, de bedrijfsarts, met de triage aan de voordeur, de kust dusdanig veilig dat ik mijn werkzaamheden weer op kon pakken. Van mij werd verwacht dat ik, hoewel ik in 2 van de 7 categorieën van de risicogroep val en daarmee kwetsbaar in het kwadraat ben, weer naar mijn werk ging dat toevallig in een ziekenhuis woont.

Nog afgezien van het feit dat deze triage niet meer dan een schijnveiligheid is, druisen de omstandigheden waaronder ik zou moeten werken faliekant in tegen de specifieke richtlijnen van het RIVM die op mij van toepassing zijn.

Ik dúrf dus niet alleen niet te werken, strikt genomen kán het ook niet: ik kan -in het hol van de leeuw- geen 1,5 meter afstand houden en “drukte mijden” gaat op onze polikliniek al helemáál niet.

Daarbíj komt dat ik vorige zomer ziek ben geweest. Zwaar ziek van “zo maar” een virus-met-verstrekkende-gevolgen. Ik ben een week -Spaans benauwd- opgenomen geweest, kreeg dagenlang zuurstof, 8 weken Prednison en had 6 maanden nodig om op adem te komen en er bovenop te komen. De schrik zat er goed in, de doodsangst ook. En dus ben ik van mening dat, met Covid-19 nog steeds onzichtbaar op de loer, mijn angst gegrond en gerechtvaardigd is.

Er werken mensen, in minder risicovolle sectoren, om minder thuis! Gezónde mensen die zéker tot september en misschien wel de rest van het jaar geacht worden van huis uit te werken. Het enige wat ik doe, is de verantwoordelijkheid nemen voor mijn gezondheid, voor mijn leven, want die kan ik onmogelijk uit handen geven en bij een ander neerleggen? Toch?

Ja, ik weet, dit gaat ten koste van de verantwoordelijkheid die ik heb naar mijn werkgever en collega’s. En nee, dat voelt verre van leuk. Daar ben ik me van bewust en dat spijt me zeer, maar ik sta met mijn rug tegen de muur en heb geen keus.

Als er iemand is die hier een speld tussen kan krijgen, in mijn schoenen wil staan en er wél risico mee wil lopen, meld je maar, je mag ze zo hebben! Weet wél: ze knellen aan alle kanten, welke kant je ook op loopt. Dan ben je vast gewaarschuwd.

Mijn lieve collega, die wél naar mij vroeg, ik kan het haar niet kwalijk nemen.

Ik mezelf ook niet.