In het ziekenhuis waar ik werk, verricht ik op de polikliniek oogheelkunde verschillende functie- en vooronderzoeken die de oogarts helpen hun diagnose te stellen. Zo nu en dan verschijnen er gedetineerden op het spreekuur en hoewel zij vaak vergezeld worden door twee of vier, of zelfs zes man beveiliging, benader ik hen, vanzelfsprekend, op dezelfde wijze als alle andere patiënten. Althans, dat probéér ik.
Een hand geven blijft echter lastig, en hen een oog laten afdekken met één hand, behoort ook niet tot de mogelijkheden als zij, met hun handen aan hun broekriem geketend, plaats nemen op de stoel in mijn kamer.
Dat ik hen niet altijd spontaan en net als ieder ander tegemoet kan treden, bleek ook toen ik, na afloop van het onderzoek, toch enigszins opgelucht zei: “Prima meneer, u bent klaar, u kunt naar huis!”. De boef antwoordde hierop gevat: “Nou zuster, als dat zou kunnen! Gráág!”
ZIENDEROGEN 