Vorige week vloog ik nog over de poli. Toegegeven, écht hard liep ik op dat moment al niet meer. Meewarige blikken vielen mij toen al ten deel en toen ik om half 7 bulderend de poli verliet, werd ik nageroepen: ”zo, zo, nog één nachtje…” Het werden er uiteindelijk 2, maar diegene had wél goed gezien en heeft er duidelijk oog voor.
Dat het zo’n vaart zou lopen, dat zag ik toen niet aankomen. De vaart is er nu volledig uit. Álle vaart is er uit en ik schuifel nog slechts, hier over de gang van de longafdeling, snakkend naar adem, happend naar lucht, op zoek naar inspiratie.
ZIENDEROGEN 